پیلاتس و دیابت

1398/02/25

رابطه بین پیلاتس و دیابت

با توجه به مزیت ورزش پیلاتس  میتوان گفت که انجام این فعالیتها، خطر بروز آسیبهاي ناشی از صدمات
مفصلی و عضالنی را که در اثر انجام حرکتهاي پرتابی ایجاد میشوند کاهش میدهد و در هر مکان )خانه،
محل کار، فضاي باز و بسته ...( و براي هر قشري از افراد جامعه از جمله سالمندان نیز قابل اجرا میباشد. با
توجه به اینکه آسیبهاي ورزشی در بیماران دیابتی اهمیت ویژهاي دارد، پیالتس میتواند ورزش مناسبی براي
آنان باشد]5 .]تحقیقات نشان داده پیالتس موجب بهبود قدرت عضالنی، تعادل ایستا و پویا]7 ]و بهبود تعادل
دینامیک و عملکرد راه رفتن]8 ]در افراد سالمند شود.
در مقاومت به انسولین توانایی سلولهاي کبد و عضله در برداشت گلوکز از خون و ذخیره کردن آن به صورت
گلیکوژن کاهش مییابد. در سطوح سلولهاي عضالنی انتقال دهندههاي گلوکز (4-GLUT (با وجود اینکه
پروتین (4-GLUT (و mRNA در سطوح طبیعی هستند، به صورت طبیعی از سیتوپالسم به غشاي عضالنی
انتقال نمییابند. تمرینات پیالتس میتواند موجب تنفسهاي عمیق و دیافراگمی در طی تمرین شده و منجر
به افزایش سطح انرژي شود، بطوریکه عالوه بر عضالت فعال، عضالت تنفسی نیز انرژي مصرف میکنند و این
تنفسهاي عمیق و دیافراگمی موجب اکسیژنرسانی بهتر و بیشتر به عضالت فعال میشود که این امر میتواند
موجب اکسایش بیشتر چربی نیز شود. در حقیقت سازگاري ایجاد شده بر اثر تمرین پیالتس این است که اوال
در پاسخ به تمرین پیالتس در بیماران دیابتی نوع 2 افزایش دانسیته عروق عضالنی و همچنین بهبود در
حداکثر اکسیژن مصرفی و فعالیت آنزیمهاي اکسیداتیو در عضالت اسکلتی دیده میشود. ثانیا تمرین پیالتس،
حساسیت فرد را نسبت به انسولین افزایش میدهد. این بهبود حساسیت انسولین احتماال با ظرفیت اتصال
انسولین به محل گیرندههاي هر یک از سلولهاي عضالنی مرتبط است. همچنین یک افزایشی در حساسیت
انسولین کبدي وجود دارد. بنابراین به انسولین کمتري براي جذب گلوکز اضافی از گزدش خون مورد نیاز
است]9 .]در اصل حالت ورزیدگی به وجود آمده در اثر تمرین چنین ایجاب میکند که فرد دیابتی در هر
مرحلهاي از استراحت گرفته تا شدتهاي مختلف تمرینی سبک تا سنگین به انسولین کمتري نیاز داشته
باشد. در چنین موقعیتی تمرین میتواند اغلب سطوح انسولین پالسما را در حالت استراحت کاهش دهد و
تولید انسولین را هنگام آزمایش تحمل گلوکز پایین آورد که هر دو، دال بر بهبود حساسیت به انسولین و
کاهش نیاز به انسولین در افراد دیابتی نوع دو میباشد.
از تاثیرات مختلف تمرینات پیالتس میتوان به رهاسازي هورمون کلیدي )مانند سرتونین( موثر در احساس
خوب بودن، ایجاد آرامش در بدن، کاهش هورمون کورتیزول )هورمون استرس(، کاهش خستگی تاخیري و
افزایش اعتماد به نفس اشاره کرد که رهاسازي این هورمون در بیماران مبتال به دیابت از اهمیت ویژهاي
برخوردار است. ارزشها و مزایاي تمرینات ورزشی منحصر به جسم نیست بلکه این تمرینات در بهداشت روان
و سالمت ذهن نیز موثراست ]10.]
در تحقیقات مشاهده شد دیابت بر قدرت عضالنی و میزان نیروي تولیدشده توسط عضالت و همچنین توان
مورد نیاز براي ثبات مفصل تأثیر میگذارد. قدرت اندام تحتانی به میزان 40 %درصد بین 30 تا 80 سالگی
کاهش مییابد و استقامت هم که ظرفیت عضالت براي انقباضهاي مکرر در سطح زیر بیشینه است، به واسطة

دیابت و افزایش سن کاهش مییابد که به کاهش سطح مقطع عضالت منجر میشود و این کاهش در تودة
عضله در اندام تحتانی بیشتر از اندام فوقانی است. در نتیجه مشکل حفظ تعادل در بیماران مبتال به دیابت را
میتوان ناشی از کاهش حس، اختالل در حس عمقی، کاهش قدرت عضالت اندام تحتانی به خصوص پاها و
مچ پاها،کاهش تحركپذیري مفصل مچ پا و کاهش استقامت عضالنی که میتواند بر توانایی حفظ تعادل تأثیر
بگذارد، دانست. به منظور درمان مناسب مبتالیان به دیابت نوع 2 ،تنظیم رژیم غذایی، درمان دارویی و
تمرینات ورزشی پیالتس اهمیت حیاتی دارند]4.]
ارایه کارهاي انجام شده
هدف از این جمعآوري تعیین اثربخشی تمرینات منتخب پیالتس بر بیماري دیابت میباشد.از آنجاییکه دیابت
با اختالل در ارگانهاي مختلف همراه بوده و پیامدهاي ناشی از آن شایان توجه است، میتوان گفت پیالتس
روش مفیدي به منظور کنترل بیماري است]7 .]با انجام تمرینات پیالتس حساسیت به انسولین افزایش یافته
و باعث تحریک ماهیچههاي اسکلتی به جذب گلوکز با استفاده ازاتصال دهندههاي تیپ 4 گلوکز میشوند]11.]
در بررسیهاي صورت گرفته کاهش معناداري در شاخص مقاومت انسولین و افزایش معناداري در VO2max
) نشان دهندهي حداکثر توان عضالت قلب، ریهها و ماهیچهها در مصرف اکسیژن به هنگام ورزش میباشد]9.]
تحقیقات نشان داده تمرینات پیالتس باعث کاهش معناداري در شاخص مقاومت به انسولین، LDL و افزایش
معنیدار HDL و VO2max شده است]9]
با توجه به افزایش اضطرات در افراد دیابتی که باعث ترشح همومون کورتیزول میشوند. تحقیقات نشان داده
که تمرینات متداول پیالتس در طول هفته باعث کاهش 5/32 %اضطراب در این گروه از بیماران میشوند، که
خود میتواند به عنوان درمان مکمل کاربرد داشته باشد. همچنین میزان قند ناشتا یا FBS و HBA1C کاهش
چشمگیري خواهد داشت]5.]
تمرینات پیالتس میتواند باعث بهبود معنادار در قدرت عضالنی، تعادل ایستا و هموگلوبین گلیکولیزه
میشوند]4.]
با توجه به مقاالت ارایه شده تمرینات پیالتس باعث کاهش معنادار وزن، درصد چربی، گلوکز خون، انسولین،
مقاومت به انسولین، ویسفاتین و افزایش معنادار حداکثر اکسیژن مصرفی شده و تمرینات پیالتس، ویسفاتین
پالسما و مقاومت به انسولین را در دیابت نوع دو کاهش میدهد. تمرینات فیزیکی پیالتس بر روي میزان درد،
خستگی، سالمت روان، اضطراب، افسردگی، قند خون ناشتا و گلیکوزیله مقادیر هموگلوبین تاثیرات مثبتی
داشته است]4.]
در مورد دیابت نوع 1 با وجودي که تحقیقات زیادي در مورد روشهاي مختلف پیشگیري از آن در حال انجام
است، ولی هنوز راه حل قطعی براي پیشگیري از آن به دست نیامده است. در افراد بتال به دیابت نوع 1 بعد از
فاکتورهاي انسولین و رژیم غذایی]1 ،]تمرینات پیالتس سومین فاکتور موثر در گردش گلوکز خون میباشد.
در این افراد تمرینات پیالتس باعث کنترل گاسمیت و کنترل خوب متابولیسمی میشود]1 ,12]